اینجا توی سرزمینی که حتی یک کلمه از حرفهای آدمهای اطرافم رو هم نمی فهمم، عجیب احساس امنیت و آرامش میکنم. 

 برای اولین بار در عمرم از نگاه  آدمها و تلاش برای برقرار کردن ارتباط باهاشون اذیت نمیشم.  

چقدر مسیر زندگی میتونه متفاوت باشه وقتی آدم چهارچوب های جغرافیایی ساخته بشر رو  زیر پا بگذاره و به دنیا بپیونده 

انسانیت برترین قانون خلقته که در هیچ فرهنگ و ریشه ای از بین رفتنی و بی ارزش نیست.

 خب مثلا قراره بنویسم اما راستش حوصله خودمم ندارم. بدتر از همه اینه که کیبورد فارسی یادم رفته 
 از تهران بیارم . و دستهام یکجورهایی از حفظ  تایب میکنن. 

 سخته ولی با حوصله انجام میشه .  یک هفته است داره  بارون میاد  و گویا تا اخر هفته هم هوا همینه. دلم آفناب میخواد.  

من باین همه آب و بارون یکجا عادت ندارم.

 میام تو اقیس کار میکنم میرم خونه کمی تدارک . بعد جیم بعد ابمیوه و اگه لازم باشه خرید و بعد خوته . دوش. کمی معاشرت مجازی و بعد هم خواب...  

قردا  همین و همین و همین 

اینجا ته دنیا آهنگ ترکی استانبولی گوش میدم و میچسبه