اینجا آدمها مهربونند. کافیه حس کنند از چیزی یا موضوعی خوشت میاد، حالا چه برسه باینکه خودت بهش اشاره مستقیم کرده باشی ظرف یک مدت خیلی کوتاه برات فراهمه. مثلا یکی از گرون قیمت ترین عودهای دنیا بهمراه جای مخصوصش الان روی میز توی خونمه و هنوز راستش  دلم نیومده استفاده کنم. 

خب این یک تفاوت بزرگه چون ماها عادت نداریم اینقدر راحت خودمون باشیم.  برعکس ما عادت کردیم احتیاط کنیم . بخودمون سخت بگیریم و از خودمون و خواسته هامون حرفی نزنیم  تا کسی از همون طریق بهمون آسیب نزنه . راستش اینجا از ماسک و نقاب خبری نیست.  

  آدمها همون چیزی اند که هستند و با اینکه یک دهم ما به سر و صورت شون ور نمیرن یا به  وضع ظاهری شون نمیرسند اما زیبا هستند

اینجا توی سرزمینی که حتی یک کلمه از حرفهای آدمهای اطرافم رو هم نمی فهمم، عجیب احساس امنیت و آرامش میکنم. 

 برای اولین بار در عمرم از نگاه  آدمها و تلاش برای برقرار کردن ارتباط باهاشون اذیت نمیشم.  

چقدر مسیر زندگی میتونه متفاوت باشه وقتی آدم چهارچوب های جغرافیایی ساخته بشر رو  زیر پا بگذاره و به دنیا بپیونده 

انسانیت برترین قانون خلقته که در هیچ فرهنگ و ریشه ای از بین رفتنی و بی ارزش نیست.

 خب مثلا قراره بنویسم اما راستش حوصله خودمم ندارم. بدتر از همه اینه که کیبورد فارسی یادم رفته 
 از تهران بیارم . و دستهام یکجورهایی از حفظ  تایب میکنن. 

 سخته ولی با حوصله انجام میشه .  یک هفته است داره  بارون میاد  و گویا تا اخر هفته هم هوا همینه. دلم آفناب میخواد.  

من باین همه آب و بارون یکجا عادت ندارم.

 میام تو اقیس کار میکنم میرم خونه کمی تدارک . بعد جیم بعد ابمیوه و اگه لازم باشه خرید و بعد خوته . دوش. کمی معاشرت مجازی و بعد هم خواب...  

قردا  همین و همین و همین 

اینجا ته دنیا آهنگ ترکی استانبولی گوش میدم و میچسبه

سلام

باید شروع کنم به نوشتن . خسته شدم از حرف نزدن

سلام