قبلش درحال قدم زدن توي كاخ تصور كرده بوديم كه ما شاه و ملكه ايم و راه رفتنمون، حرف زدنمون، ژست گرفتنمون و خلاصه همه ادا اطوارهامون اشرافي باشه ... بعد يك مدتي كه گذشت يادمون رفت و كم كم برگشتيم به خودمون ... داشتم سنگفرش هاي توي چمن رو با ورجه وورجه طي ميكردم كه يكهويي ديدم از پشت سرم صداش مياد كه خير سرت تو ملكه اي ...

برگشتم نگاش كردم، همون ژست عصا قورت داده رو بخودش گرفته بود با گردن كج ... دلم براي صورت قشنگش ضعف رفت و طبق معمول يادم رفت كجاييم و مهمتر از اون همراهامون ممكنه بهشون بربخوره ... رفتم سمتش و صورتش رو بوسه بارون كردم ... با خنده ادامه داد:‌ ملكه ... ملكه ... بالاخره يكروزي دودمان شاهنشاهي رو به باد فنا ميدي با اين كارهات !!!

پ ن: تهوع؟ از چه؟ از كه؟ از جامعه؟ از زندگي؟ يا از تنهايي خويش؟ از عدم رسيدن به درك وجودي به ظاهر آرام و در باطن پرتلاطم؟ از كابوس ها ؟ از مرگ يا از زندگي؟

رمان تهوع سه روايت را در خود نهفته دارد: اولي روايتي است كه خود سارتر از يادداشت هاي آنتوان روكانتن مي كند، دومي يادداشت هاي خود روكانتن است و سومي كتابي است كه روكانتن درباره ماركي رولبون مي نويسد و تا اواسط رمان هدف او براي زندگي به حساب مي آيد. روكانتن هدف هايي دارد، آرزوهايي به غايت ساده كه به هيچ كدام آنها نيز نمي رسد.

كتاب با جمله اي از سلين آغاز مي شود. جمله اي كه ما را به استقبال كتابي مي برد كه تصويرگر يك فرد تنهاست، نه مستبد و خودكامه و خودخواه، فقط تنها:  او آدمي فاقد اهمييت گروهي است، او صرفا ً يك فرد است ... رمان با يك شروع زيبا همراه است، شروعي كه از همان ابتدا خواننده را با حال نزار روكانتن آشنا مي كند، او در آستانه تهوع است:  شك ندارم كه چيزي بر سرم آمده، به طرز يك بيماري آمد، نه مثل يك يقين معمولي يا امري بديهي. زيرجلي و كم كم جاي گرفت. من خودم رايك خرده عجيب و يك خرده ناراحت حس كردم...

... فقط ترك كردنش نيست كه مرا از پا در مي آورد... از برگشتن به تنهاييم خيلي مي ترسم... او خود مي داند كه برگشتن به تنهايي از زندگي كردن در تنهايي چقدر سخت تر است، براي انسان هاي تنها اين كابوسي ست، شايد ترس آنها از خارج شدن از اين تنهايي هم ريشه در همين دارد كه مي دانند بازگشتن به تنهايي با مرگ تفاوتي ندارد...

ديگر تهوع حال دائمي او شده است. او بايد با آن زندگي كند، تا پايان زندگي اش... تهوع، رماني است كه نفرتي پنهان در آن وجود دارد، نفرتي از زندگي يكنواخت و وجودهايي ناعقلاني و مبتذل و انساني تنها و خسته. او بايد همين طور كج دار و مريض به زندگي اش ادامه دهد، با احساسي كه هميشه و همه جا جلوي كوچكترين لذت هاي او را هم مي گيرد: احساس تهوع ... و تنها راه زنده ماندن، نوشتن از اين تهوع است...

پ ن: رمان تهوع يکی از محوری‌ترين آثار مکتب اگزيستانسياليسم است. سارتر در سال ۱۹۶۴ به خاطر اين رمان برنده جايزه نوبل ادبيات شد اما از پذيرش جايزه سر باز زد... و من اين روزها خيلي از خواندن دوباره اش لذت ميبرم... شاهكاري است در سبك خودش...

ميدانم چه ميخواهم... كه براي تو چيز خاصي را بگيرم... طي چند دقيقه همه  مغازه را زير و رو كرده ام و ميز را پر كرده ام از خواسته هاي جور واجور و رنگارنگم... از بين اين ها باز هم مرددم... وسواس بيشتر... اصالت انتخابم براي تو... فروشنده با شيطنتي چندش آور و تكراري ميگويد كه خوش به حالش خانم... چه دقتي... چه وسواسي... خيلي خالي نگاهش ميكنم... دقيق تر بگويم نقطه اي پشت سرش را نگاه ميكنم كه بفهمد حساب من از آدمهاي مشابهم كه غش و ضعف ميروند براي دو كلمه خوش و بش، جداست... خودش را سريع جمع و جور ميكند...

بعد همينطور كه باز دور سالن ميچرخم ، توي فكرم به تو فكر ميكنم... كه خوش به حالت؟ خوب من كه ميدانم اين وسواس حسادت برانگيز به نظر تو چيزي جز جوريدن در جهت پيدا كردن نقاط منفي نيست... از فروشگاه ميزنم بيرون... برخي اتفاق ها يا مفاهيم توي زندگي هستند كه نميتوان تغييرشان داد و اگر قرار است من هم توي اين مفهوم نقشي ايفا كنم، بهترين كاري كه از دستم بر ميايد اين است كه خودم را با آن منطبق كنم و تغييرشكل پيدا كنم... ميدانم با مرور زمان كه توي آن مفهوم و تكرارش جاري شوم، برايم لذت بخش هم خواهد بود... 

  

پ ن: آرشيوم را منتقل كردم... خسته كننده و جانفرسا بود... تقريبا دو روز كاري تمام فرصت برد اما به نظرم به زحمتش ميارزيد... فضا هنوز هم برايم غريبه است،‌اما خب سعي ميكنم به اين نكته دوست داشتني از جان بارت فكر كنم كه "بهترين عادت، عادت به عادت شكني است"و اينكه "هيچ چيزي به اندازه عادت، انسان را ضعيف و وابسته نميكند"...

بايد بنشينم و عكسها را يكي يكي آپلود كنم كه هم وقت عظيم ميخواهد و هم صبر عظيم تر... اما كاري است كه بايد بشود... احتمالا چهارشنبه شب به اين كار خواهم رسيد... تا آنموقع اين صفحات را با عكسهاي نصفه و نيمه، تحمل بايدتان!!