من را نمی شناختند و باورشان نمی شد که من همه جای شهر را خودم
به تنهایی میچرخم و نیازی به همراهی کسی ندارم. از اینکه نحوه رفت و آمدم را
برایشان توضیح می دادم خیلی تعجب میکردند
و این شد که چندتایی شان پیشنهاد دادند بیایند دنبالم تا مبادا بلایی بسرم بیاید! خنده
دار بود اما بعد از چند روز از من تازه وارد آدرس هم می پرسیدند.
یکی از صبح هایی که آمده بود دنبالم، به زبان بی زبانی بهم
فهماند که بدش نمی آید شب مرا ببرد فلان کافه تا باهم بیشتر حرف بزنیم و باصطلاح
میزبانی را در حقم تمام کند. قبول کردم. شب توی مسیر کلی از تاریخچه آن کافه گفت و
اینکه سر راه باید کجاها برویم و چه چیزهایی را باید اینجا حتما بخورم، که خب بجز
یکی اش بد هم نبودند و بعد کمی از خودمان حرف زدیم.
آنجا که رسیدیم شب را با خوردن سوپ معروفشان شروع کردیم و بعدش
هم کافه و برنامه هاش. حالم خوش بود و کله ام حسابی داغ. مرا به حال خودم راحت
گذاشته بود و من ایستاده بودم توی آن فضای تاریک و گرم داشتم با چند نفر دیگر MASTERS
OF CHANT را همراهی میکردم که نگاهم
افتاد بهش. ماتش برده بود و لبخند میزد. خندیدم . گفت تو چقدر مال اینجایی. بیشتر خندیدم،
که گفت وقتی میخندی دوست داشتنی تر میشی!
و من با صدای بلند خواندم که I'll
say it starts at the end... You know your
will to be free
بلند شد و کنارم ایستادAnd talk
will alter your prayer ... Somehow you'll find you are there
و دستش دور کمرم خزید... خودم را کشیدم کنار و بهش گفتم اونقدر
ها هم که فکر میکنی مست نیستم. نشستم. معذرت خواهی کرد اما همه چیز خراب شد. یکربع
بعد زیر باران راه میرفتم. چندبار صدایش را پشت سرم شنیدم ولی
نایستادم.
فردا صبح که آمدم ییرون دیدم جلوی در ایستاده. سلام دادم و رد
شدم. صدایم کرد گفت فقط میرسونمت. گفتم با اتوبوس راحت ترم. رسیدم و کار شروع شد.
نیامد. موقع نهار هم ندیدمش. برگشتنی هم. شب که از باشگاه برگشتم دیدم که تکست
داده: به راحتی ناراحتت کردم ولی به سختی دارم ازت میخوام منو ببخشی، اما خوبیش
اینه که میدونم تو از پسش برمیای.
گوشی را گذاشتم کنار و رفتم که دوش بگیرم، اما یکهو برگشتم و
پرده را زدم کنار، ایستاده بود آن پایین. راستش، خندیدم... اینجا زندگی من مثل
فیلم هاست!
پ ن: همه چیز با سرعتی باور نکردنی در حال تغییره... و من خودم رو نسپردم
بدست روزگار. دخیل میشم توی این تغییرات. اشتباه هم میکنم ولی
از اینکه توانایی اصلاح اشتباهاتم رو دارم و اینکه میتونم دوباره به مسیر صحیح
برگردم، خوشحالم.
نمیدونم این ها نشونه بزرگ شدنه یا اینکه سخت گیرتر شدن که دیگه خودم
رو در جریان تغییرات رها نمیکنم. اما بهرحال احساس میکنم قویتر شدم و میتونم تنهایی
از پس مسائل پیچیده تر و سخت تری بر بیام.
خوشحالم از اینکه میبینم آدمی هستم که حتی توسط آدم هایی که چند دقیقه
ای هم نیست من رو میشناسند، دوست داشته میشم و مورد لطف قرار میگیرم. چون ارزشش رو
دارم. حالا بدلیل شرایط ظاهری ام باشه یا رفتارم و یا موقعیت اجتماعی ام. بهرحال
اینها مشخصات منه. من با این خصوصیات تعریف شدم و ... خودم رو قبول کردم. از هیچ
چیز و اتفاق زندگی ام خجالت نمی کشم. این منم و اگه چیزی رو در خودم دوست ندارم
باید عوضش کنم و دیگه... هرگز... باین راحتی تسلیم نمیشم.