اینکه نمیام و زیاد نمی نویسم دلیلش اینه رفتم تو خودم. لال شدم. نمیخوام حرف بزنم. از حس های متناقضی که دارم. از اینکه نشد یکی از آرزوهای به عمل رسیده ام رو تداوم ببخشم اون هم بخاطر حساسیت روحی بیش از حدی که دارم و کلی پول هدر دادم.  از ترس های پنهانی که در تار و پودم هست. از سه شب تا صبح فقط اشک ریختن و آخرش هم تسلیم شدن.  

 نمیخوام تلخ باشم و تلخ بنویسم. تو این وانفسا تنها چیزی که کمکم میکنه کمی خوندن هست. کتاب یا وبلاگ فرق نمیکنه. فقط اون موقع است که از این حال و هوا جدا میشم. برای همین دلم میخواد خوب بنویسم.  پس نمی نویسم چون خوب نیستم و نمیتونم خوب فکر کنم و بنویسم. 

زمان میخوام.