میدونم که باید بنویسم. یکی از راههایی که کمکم میکنه راحت تر بگذرونم همین نوشتنه. ولی ... فعلا چسبیدم به خوندن. خیلی خسته ام. میدونم که نباید. یعنی حقش رو هم ندارم. فلسطین رو ببین. سوریه رو ببین. هزار جای دیگه، هزار نفر دیگه! 

اصلا اینها رو ول کن. خودمو ببین. سالم و خانواده خوب، زندگی خوب و موقعیت خوب و هزارتا چیزی که خیلی ها میخوانش ولی تهش چی؟ ام آی هپی؟ نات ات آل.