بالاخره به اين ترس مسخره چندين ماهه غلبه كردم و ديروز همينجوري بي هوا رفتم و يكي از كلاس هاي ورزشم رو كنسل كردم... اولش كمي معذب بودم ولي حالا از اينكه بالاخره بعد سال ها قدمي براي خودم برداشتم، حس خيلي خوبي دارم... اين جوري كه جلوي سوءاستفاده و خوش خيالي هايشان را گرفتم و ايستادم جلويشان كه بفرمائيد، خودتان بياييد وسط تا ببينم چه غلطي ميتوانيد بكنيد!

 راستش را بگويم، حتي باورم نمي شود... هي راه افتاده ام و براي دوستانم تعريف ميكنم كه چه كرده ام و چرايش را توضيح ميدهم... خوشحال ميشوند اما از همه چيز مهمتر خوشحالي خودم است...و اين كه راضي ام از خودم كه دوباره ميخواهم تغييرات را بياورم توي دل اين زندگي خاكستري...

***

-          ماشينم رو عوض كرده ام.

من: آخجون... مباركه... اين (مدل ماشين و رنگ ماشين) رو خريدي؟

-          آره... از كجا فهميدي؟

من: خب ديگه... آخه سليقه همه خرهاي دنيا مثل همديگه است!!!!

  ***  چندماه بعد***

 من: ديروز حوصله نداشتم... پا شدم تنهايي رفتم فلان جا.

-          ا؟؟؟‌منم كه ديروز همون جا بودم!!

من: راست ميگي؟ پس چرا نديديم همو؟ ساعت چند اونجا بودي؟

-          ساعت 4 اينا

من: خب... من 5.30 رسيدم تازه... خب ديگه...گفته بودم كه سليقه همه خرهاي دنيا مثل همديگه است!!!!

-          بله ديگه... چون همه شون تو يه طويله بزرگ بزرگ شدن!!