بعد از يك شب طولاني بي خواب، با سردرد معروف هنگ اوور ازخواب بلند شدم و شروع كردم به آماده شدن ... بهش كلي سفارش كردم كه باهام درتماس باشه تا ببينم حالش روبراه ميشه يا نه ... چون ديشب اومده بود دنبالم، ماشين نداشتم ... آژانس گرفتم و راهي شدم ... خانه دوستي كه ميدونم مدتهاست از خونه اش دور بوده و امروز بخاطر من برگشته ...

ميرسم و با شوخي ها و جيغ و دادهاي هميشگي وارد ميشم و ماجرا ادامه پيدا ميكنه با حرف زدن و مزه هاي مطبوع و وايت هورس و همچنان حرف زدن و ديوارهاي نم زده اتاق و  جوجه كباب و كمي گردگيري و تراشيدن مدادهاي آرايش و دور انداختن لوازم قديمي و پازل چيدن و ماشين لباسشويي و اسپرسو ... خونه رو كه نگاه كني متوجه ميشي مدتي بدون زن بوده چون جاي خالي تمام ظرافتهاي زنانه توي سطح خونه به چشم مياد، حداقل براي مني كه قبلا هم اين خونه رو ديده بودم اينجوريه ... اما روز خوبي دارم ...

 راضي ام ... خوشحالم كه اومده و حالش خوب خوبه و حرف ميزنيم  ... من هم تصميم ميگيرم روي حس هاي پنجگانه ام كار كنم ...  برميگردم ...

توي راه فكر ميكنم بعضي آدمها بايد باشند ... بايد خوب باشند ... هرچقدر هم دور، ولي بايد باشند ...

پ ن: از چهار پنج روز پيش كه بهش گفته بودم هوس يك پياده روي طولاني دارم، هنوز فرصت نكرده بودم شروع كنم به راه رفتن ... ديشب وسط حرفهام بهش گفتم "من هنوزم پياده روي طولاني ميخوام، مسخره است نه؟" ... جواب ميده: "نه، آدمي كه از شرايطش راضي نباشه دلش پياده روي ميخواد، كه بره ... كه دورتر و دورتر بشه ... "  همين روزها، در اولين فرصت، ميرم و Anathema‌گوش كنان دور ميشم ...

 شايد مسخره باشد،‌ اما هربار كه ميروم سفر، توي چمدانم غربت ميبرم با خودم ... مقصدم هرجاي دنيا كه باشد فرقي نميكند ... من غريبه ام با آنجا و آدمهايش... هرچقدر هم خوب باشد و خوش بگذرد، اما غربت را خيلي خوب حس ميكنم ... غربت نه يعني خاک و آسمان و هواي وطن و اينها كه فكر كنم هرجا را خودت بخواهي ميتواني خانه امني كني، به شرطی که بخواهي و دوستش داشته باشي ...

غربت يعني گشتن پي چشمهاي آشنايي كه تويشان رنگي ببيني، حسي، چيزي شبيه همان كه تو را كشانده به اينجا ... و بعد گرمي يك لبخند ... از شما چه پنهان؟ اين غربت را توي شهر خودم هم تازگي ها خيلي حس ميكنم ...

At the end of the day, when it comes down to it, all we really want is to be close to somebody. So this thing, where we all keep our distance and pretend not to care about each other, is usually a load of bull. So we pick and choose who we want to remain close to, and once we've chosen those people, we tend to stick close by. No matter how much we hurt them, the people that are still with you at the end of the day - those are the ones worth keeping. And sure, sometimes close can be too close

But sometimes, that invasion of personal space, it can be exactly what you need