تقریبا یک سالی هست توی گوگل پلاس، یک پیج رو فالو میکنم به اسم " دست پخت خودمان". تویش هم هر روز حداقل بیست سی تا پست آپ می شود. اعضای پیج از زن و مرد و پیر و جوان و داخل و خارج کشور، از غذاها، دسرها، کیک ها، یا هرچیز خوراکی که درست میکنند، عکس می گیرند و می گذارند تا بقیه هم ببینند و اگر دوست داشتند دستورش را از هم می پرسندو ... 

چرا همچین پیجی را فالو میکنم؟ چون میخواهم یادم بماند آدم ها در همه جا میتوانند با کوچکترین بهانه ها به دلخوشی برسند. مثل میز صبحانه، درست کردن نهار یا چای و بیسکوئیت عصرانه. چون میخواهم یادم بماند زندگی ساده است و می شود خیلی راحت زندگی کرد و شاد بود. چون من یادم می رود، چون آدم سخت گیری هستم، چون گاهی ناامید می شوم و نمی دانم برای چی دارم زندگی میکنم. چون از کسی که خیلی چیزهام را رویش سرمایه گذاری کرده بودم، آنقدر نامهربانی میدیدم که برای دریافت کمی عشق، به زبان هم میامدم و او... همین ها را هم مسخره میکرد و من راستش دلم فقط کمی توجه میخواست و سرم را گرم میکردم به شادی های دیگران.

 چون می خواهم ببینم و یاد بگیرم آدم های دیگر، چطور راحت همدیگر را دوست دارند و همدیگر را شاد میکنند، حتی با یک نیمروی ساده! و عکس این محبت های ساده هم را با افتخار به همه دنیا نشان می دهند... 

من فالو کردن این پیج را دوست دارم چون پر از زندگی و جریان ساده آن در روزمرگی های آدم هاست و یادم میاورد که من هم حق دارم همینقدر راحت شاد و آرام باشم. مثل همه آدم های سالم دنیا که هنوز آدم های عزیز زندگی شان برایشان مهم هستند.