ميدانيد؟ بايد توي زندگي كاملا جدي و رسمي روزمره تان بهانه هاي احمقانه کوچکی داشته باشيد که ديگران برايتان اينطور تعبيرش كنند: اي ديوونه !  ... نميدانيد چه به آدم ميچسبد اين ديوونگي !!

‌امتحانش كنيد ... ضرر نميكنيد...

 

پ ن: جای ديگری دنبالت نميگردم، تو همين جايي ... همين جا كه هيچ فكرش را هم نميكردم ... حتي توي همين كتابي كه برايم خريده اي ... كه ميخوانمش اين روزها ... كه چه دوستش دارم ...  تو ... همين جايي!


پ ن: غربزده عقده اي هم خوتونيد، خب حالا چند تا عنوان انگليسي گذاشتم واسه پستهام ... چي شده مگه؟  

 

نه كلامي به مثابه مصداقي، كه صوتي ... به نشانه رازي

در جواب سؤالت لبخند زدم فقط ... بعد كه سرت را بردي پائين،‌ توي تاريكي سقف را نگاه كردم و اشكهام ريختند روي گونه هام و بعد هم روانه گوشهام شدند ... بس كه تعارض دارم توي خودم ... تو نديدي اشكهايم را ... سرت را كه دوباره بلند كردي پاكشان كرده بودم ... تاريك بود ... تو نديدي كه دارم با تو غم و شادي را در يك لحظه ميچشم ... لذت و درد را ... بعد كه دوباره پرسيدي اينبار خنديدم ... به گمانم هنوز هم تاريك بود كه نديدي چه بي بهانه ميترسم از اين حرفها،‌ عطرها،‌ رنگها و لحظه هايي كه دارند راز ميشوند توي من ...

پ ن: چندان دخيل مبند كه بخشكاني ام از شرم ناتواني خويش...