وقتي تو زندگيت هيچي سر جاي خودش نيست ،‌وقتي تنها را فرارت اينه كه بنويسي يا بخوني ، وقتي كسي رو كه ميخواي در كنارت باشه ، نيست... و نميدوني اصلا كجا هست ، داره چه چيكار ميكنه يا حتي ‌به چي فكر ميكنه ، دوست داري كه زندگيت وايسه تا هيچي توي اين روزهاي سخت از دستت نره...

 ديشب كه داشتم ميگفتم : آدم بعضي چيزها رو هيچوقت نميتونه فراموش كنه، يك پرده هايي هست ، يك حريمهايي هست كه وقتي دريده بشه ديگه هيچ رقمه نميشه درستشون كرد، منظورم تو بودي ... كه نميشنيدي ،كه هيچوقت منو نميشنوي و نميفهمي و راستش كم كم دارم شك ميكنم كه واقعا نميفهمي يا خودت رو ميزني به اون راه!؟

ببينم اصلا ... هيچ حواست هست داريم يك ساله ميشيم ؟ راستش الان خودم هم ديگه به بودنم مشكوكم ، چه برسه به اون همه چيزي كه آرزوشون رو داشتم... روزگار ميگذرد ، هر قدر سريع، اما براي من اين روزهاي بي تو بودن اصلا نميگذرد...

 به تو گفته بودم كه سرمست ميشوم از ديدارت

اما ... نگفته بودم كه دلتنگ ميشوم از خيالت

 

 ...حالا ديگه اين منم ، ميخوام سكوتم رو بشكنم ، اگر چه تلخه حرفهام...

 ...هي خودم رو خط زدم ،‌به تو مهر نبايد زدم ... ولي ديگه نميخوام...

...رسواي عالم بشم ، بگذار اهل جهنم بشم ... ميخوام با تو برقصم...