امروز خلوتم. كار را ميگويم. فرصت دارم دوستانم را از دورتر هايشان بخوانم. جا افتاده ها را. گاهي نظر هم ميدهم، بعد فكر ميكنم مثلا كه چي؟ اما كار خودم را ميكنم. زندگي مان به همين چيزها چسبيده است خب. به همين دستاويزهاي كوچكي كه اينقدر بهشان اميد بسته ايم. زندگي درشان جاري كرده ايم و ازشان حتي گاهي انتظار معجزه هم داريم.

خدا كند اين ها را ديگر ازمان دريغ نكنند.

پ ن: دنيا كوچك است و براي من به طرز احمقانه اي خيلي خيلي كوچكتر از آن است كه فكرش را بكنيد. آدم هايي از جاهاي خيلي دور سر مي رسند كه وابستگي خاصي به يكي از آدم هاي پررنگ زندگي من دارند و من با دهاني باز از تعجب هي به اين جمله فكر ميكنم كه دنيا چقدر احمق است كه ميتواند تا اين حد كوچك باشد. حق من واقعا اين نيست كه نتوانم جم بخورم و دنيا مر اينقدر توي ابعاد كوچكش بفشارد.

 ياد باور او مهتابی شبانا…   او شب روی هاي نهانا

بی قراری و خاموشه ... او خط او نشانا

ياد باور او مهر نمايانا ... اون اولی شيرين گبانا
هر چی بگفتی مرا ياده ... شاهد می دل تی لبانا

نوشو نوشو... ايپچه بس رنجه نکن جانا ...

نوشو نوشو... زندگی بی تو تاسيانا... تو قاب سيميور... نيوره ديده يا کنم تر
تی جه فايان دی ميرانم ...

نوشو نوشو...

پ ن: نوشو نوشو... را از اينجا  گوش كنيد...

فولکلور گيلکی-  تنظيم و اجراي فريبرز لاچينی
صداي محمد نوری